Dağ başını efkâr almış,
gümüş dere durmaz ağlar,
gözyaşından kana kesmiş gözlerim,
ben ağlarım, çayır ağlar, çimen ağlar,
ağlar, ağlar, cihan ağlar.
Mızıkalar iniler, ırlam ırlam dövülür,
altmış üç ilimiz, altmış üç yetim,
yıllar gelir geçer, kuşlar gelir geçer,
her geçen seni bizden parça parça götürür,
Mustafa’m, Mustafa Kemal’im.

Diz dövdüm,
gözlerim şavkı aktı Sakarya’nın suyuna,
Sakarya’nın suları nâmın söyleşir.
Hemşehrim Sakarya, öksüz Sakarya.
Ankara’dan uçan kuşlar,
Kemal’im der günler günü çağrışır,
kahrolur bulutlara karışır,
gök bulut, yaşmak bulut,
uca dağlar, dev boyunlu morca dağlar
divan durmuş bekleşir,
Mustafa’m, Mustafa Kemal’im.

Nasıl böyle varıp geldin, hoşgeldin,
çıngı kaymış yalazlanmış gözlerin,
şol yüzünde güneş südü sıcaklık,
ellerinden öperim, Mustafa Kemal.
Senin dalın, yaprağın, biz, senin fidanların,
biz bunları yapmadık,
sen elbette bilirsin, bilirsin Mustafa Kemal.
Elsiz, ayaksız bir yeşil yılan,
yaptıklarını yıkıyorlar Mustafa Kemal.
Hani bir vakitler Kubilay’ı kestiler,
çün buyurdun kesenleri astılar,
sen uyudun asılanlar dirildi,
Mustafa’m, Mustafa Kemal’im.

Karalar kuşanmış, Karadeniz akmam diyor,
dokunmayın, ağlamaktan bıkmam diyor,
bu gece kıyamet gecesi, bu vapur Bandırma vapuru,
yattığı yer nur olsun Mustafa Kemal,
ben ölümden korkmam diyor,
korkmam diyen dilleri toz oldu, toprak oldu,
değirmen döndü dolandı, yıllar oldu,
bir kusur işledik bağışlar mı kimbilir,
o bize öğretmedi kazan kaldırmasını,
günahı vebali öğretenin boynuna,
erdirip oldurana ana avrat sövmesini,
yüreğim kırıldı kanım kurudu,
var git Karadeniz var git başımdan,
mızıka çalındı düğün mü sandın,
bir yol koyup gideni gelir mi sandın,
Mustafa’m, Mustafa Kemal’im.

Ankara’nın taşına bak,
tut ki baktım, uzar gider efkârım,
çayır ağlar, çimen ağlar, ben ağlarım,
gözlerimin yaşına bak,
Ankara Kalesi’nde, Rasattepe’de
bir akça şahan gezer dolanır,
yaşın yaşın mezarını aranır,
şu dünyanın işine bak,
Mustafa’m, Mustafa Kemal’im…

Atilla İlhan

Arsenal’in yardım sever futbolcular iş başında. Theo Walcott, Cesc Fabregas, Andrey Arshavin ve Bacary Sagna, Great Ormand Street Hastenesi’ne yardım toplamak amacında. Rakipleri bundan sonra bu dörtlüden ne derece çekinir onu bilemem…

John Terry Mavilerin evinde Manchester United’ı 1-0 yendiği maçta dün akşamın tek golüne imza attı. Muhtemelen ondan mutlusu yoktur diye düşünebilirsin. Ancak defans oyuncusunun başı babası ile dertte. Zira babası uyuşturucu işine bulaşmış gözüküyor. Bir kaç ay önce de annesi  Marks & Spencer’da arak yaparken yakalanmıştı. Terry ya aldığı paraları paylaşmıyor ya da psikopat bir ailenin mensubu…

Dünya Kupası biletini ıkınarak alabilen Arjantin’in turnuvada giyeceği formanın tanıtımı yapılmış. Klasik ‘Ar-jen-tina’ forması. Federasyon başkanı Julio Grondona’ya eşlik eden isim ülkesinde forma giyen Veron olmuş. Avrupa’dan lansmana futbolcu getirmek sıkar bu mevsimde…

Ligue 1′deki fiziğe dayalı futbolun kısır sonuçlarına alışık bünyelerde aşırı yükleme yapabilir bu skor. İstedikleri gibi bir performans ortaya koyamayan Lyon ve Marsilya enfes bir maça imza atmış. Kaçırdık, şimdi dövüneduralım. İki takımın da ahlanıp vahlanması için geçerli mazereti var aslında. Deplasmanda 4-2 öne geçip üç puan hayallerine kavuştuğunu zanneden Marsilya da son dakikaya 5-4 önde girip beraberliğe razı olan Lyon da galibiyetin kıyısından dönmüş. Kazanan futbol…

Beşiktaş tribünlerinin Wolfsburg maçında başkana ettikleri küfür hiçbir şekilde kabul edilemez. Ancak başarısızlık rekorları konusunda Özhan Canaydın’ın renksiz fotoğrafı olan Yıldırım Demirören’in ‘emniyet’ aracılığı ile yaptığı da kontrolsüz güç kullanımıdır. Yıldırım Demirören küfrü haketse bile bir kulübün başkanına küfür edilemez. Sonuç; 14 Beşiktaş taraftarı göz altında. Ben o taraftarların yerinde olsam, yerinde duramayan, etrafa küfürler savunan başkanı dava ederdim. Bakalım o da göz altına alınabiliyor mu?

Benzer davranışı önce Özhan Canaydın yapmış, ardından da geçen senelerde Aziz Yıldırım tribünlere bulaşmıştı. Binlerce insanın küfür ettiği ortamda neden o 14 kişinin alındığını da anlarız yakında. Ancak savaş yeni başlıyor sanki…

Rekabet sporun olmazsa olmazı. Hele hele bir kazağın olduğu kaleci pozisyonunda rekabet daha da acımasız olabiliyor. Hem tek kazak var, hem sakatlık ve cezalı duruma düşme görece daha az. Üstelik yedek kalınca ben başka pozisyonda da oynarım hoca deme şansın yok. Üstüne bir de Avrupalı’nın yüzleşmeye dayanan kültürü eklenince, dobra açıklamalar şaşırtıcı olmuyor. ManU’nun Polonyalı kalecisi Kuszczak tam da bu şekilde Van der Sar’a bindirmiş. Hollandalı’dan yardım istedim defalarca ancak hiçbir şekilde deneyimlerini benimle paylaşmıyor. Bana tilt oluyor herhahde diyerek sempatik kalecinin bir başka yüzünü açığa çıkarmış. Bizde benzer çıkışı Aykut yapmıştı Skibbe’ye karşı. Sonuç hala tıpış tıpış yedek…

Ronaldo kesinlikle heykeli dikilmesi gerekli isimlerden biriydi. Nitekim kendisinin heykeli yapılmış. Ancak keşke ‘Ronaldo’nun çakmaları çıkmadan, kendisi dizlerini sahalarda bırakıp ülkesine dönmek zorunda kalmadan önceki halinin heykelini çalışsalarmış. Kalamış’taki Fenerbahçe Tesisleri’ndeki ‘gözlüklü!’ Vefa Küçük heykeli gibi, Ronaldo’yu da göbekli yapmış heykeltraş…

Tamam kabul Dinamo Bükreş’in Galatasaray kalibresinde olmadığı bariz bir gerçek. Ancak yine Barış’ın dahil olduğu orta saha ve takımın renginin değiştiğini kim inkar edebilir? Deyimler sözlüğündeki anlamının karşılığını verircesine ‘diş geçiren’ bir orta saha var artık. Ayhan Akman’ın gölge presi ile Barış’ın bazen kontrolsüz de olsa yaptığı mücadele arasındaki farktan kaynaklanıyor bu durum.

Nonda ve Kewell, Bükreş’te de boş geçmediler. Onlara bu kez Mehmet Topal’ın enfes golü eşlik etti. Topal uzun menzilli denemelerinde bu kez hedefi bulunca, bundan sonra daha moralli yoklar kaleyi. Sabri ise yine iyiydi. Son üç dört maçtır ortalarında da gözle görülür, ruhla hissedilik düzelme var. Nonda’ya yaptığı orta ile nazar boncuğunu hak etti. Leo Franco son iki maçtır içine giydiği atleti değiştirmese yeridir. Takım zaten rahat rahat oynadı, Franco tatil yaptı. Galatasaray o kadar rahattı ki bir ara üç dört dakika ara vermeden paslaştılar. Bu durum takımın birbirine alışması kadar Romenlerin kötü takım olmasından da kaynaklanıyor. Romenlerin yükselişte olduğunu zannettiğimiz futbolunda ciddi sorunlar var. Ülkenin en iyi takımlarından ikisinin bizimkiler karşısındaki halini görünce kara tablo hemen fark ediliyor. 

Rijkaard ligde forma giyemeyecek Keita’yı yedek bırakarak mesaj verdi zannediyorum. Fildişili de oyuna girdikten sonra durgundu. Elano’nun durgunluğu da kalıcı galiba. Ben hayatımda bu kadar basit oynayan bir başka Brezilyalı hatırlamıyorum. Taffarel’in geri paslarda verdiği cevap bazen daha cafcaflıydı…

Futbol Oyuncakları serisine başlarken, dünyadaki oyuncakların eşit ve adil dağıtılmadığını biliyordum. Ama yine de bu fotoğraf koydu…